Μας απασχολεί -και ορθά-που ένα δεκάχρονο ή εντεκάχρονο
παιδί συμμετέχει σε επεισόδια αντεξουσιαστών με τα ΜΑΤ,αλλά δεν
φαίνεται να μας απασχολεί καθόλου ο τρόπος διαπαιδαγώγησης χιλιάδων
(αν όχι των περισσοτέρων) παιδιών ανά την Ελλάδα,που τα κατευθύνει στην
παντί τρόπω και εν γνώσει τους (δια της ρουφιανιάς,συκοφάντησης,ιδιαιτέρων μαθημάτων
από τους καθηγητές τους,εύνοιας των μαθητών που ανήκουν οι γονείς τους στο ίδιο
κόμμα με κάποιους καθηγητές,εύνοιας των παιδιών των καθηγητών από συναδέλφους τους,όταν μεταξύ τους ανταλλάσσονται ιδιαίτερα μαθήματα-αφού, αν κάποιος από αυτούς δεν συμμετέχει στο αλισβερίσι αυτό, δεν έχει καλύτερη μεταχείριση) επικράτηση έναντι των άλλων,τα οποία δεν έχουν την τύχη να ανήκουν στις τελευταίες κατηγορίες ,ή την δυνατότητα(λόγω χαρακτήρα και γαλούχησης με αρχές από ελάχιστες πλέον οικογένειες)
να ανήκουν στις δύο πρώτες κατηγορίες.Μπορώ,βέβαια,να κατανοήσω την διαφορά μεταξύ ενός παιδιού που κινείται ανεξέλεγκτα στο δρόμο και ενός που εμφανίζεται προστατευμένο,
δεν μπορώ,όμως,να κατανοήσω γιατί μας φαίνονται όλα τα προηγούμενα ,που αφορούν στα μη ανεξέλεγκτα κινούμενα παιδιά,φυσιολογικά,ώστε να μη μας απασχολούν.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment