Είν΄ο καιρός υγρός απόψε
βαριά είν΄η ατμόσφαιρα και
πού να πάω δεν έχω.
Είναι τα νέφη χαμηλά και
κρύφτηκαν τα αστέρια πίσω
από τα πέπλα τους, ωσάν
για πάντα να καλύφθηκαν.
Κι εγώ που, τόσα χρόνια ,πως δεν γνώρισα
το άγγιγμα της υγρασίας, έλεγα,στέκομαι
στη γωνία περιμένοντας τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων
για να με στεγνώσουν,γνωρίζοντας πως είναι τοξικές οι εκπομπές
των αερίων τους, μα πιο πολύ φοβούμενος την τοξικότητα της μοναξιάς.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment