Κάποτε στην Αμερική
ένιωσα την απεραντοσύνη
των τεράστιων αποστάσεων.
Σήμερα νιώθω την απεραντοσύνη
των μικρών καθημερινών συμβιβασμών.
Μια διαρκής εξάσκηση στην ανυπαρξία είναι η ζωή.
Κάτι σαν να ζεις για να πεθάνεις κάποτε
ή να έρχεσαι στη ζωή γιατί βαρέθηκες
να αναμένεις στην ανυπαρξία.
Έτσι κι αλλιώς τα τραίνα
θα κυλούν στις ράγες.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment