be frank

to be frank: when you are saying what you really think, ή- αλλιώς-να μιλάς ξεκάθαρα χωρίς να κρύβεις τις σκέψεις σου,πράγμα δύσκολο στις μέρες μας....
Ο μόνος λόγος, που το ημερολόγιο αυτό ονοματίστηκε ξενόγλωσσα, ήταν για να υπάρχει η δυνατότητα σ΄ Έλληνες της αλλοδαπής να έχουν,όσοι θελήσουν,πρόσβαση ευκολότερη (μέσω περισσότερο οικείας σ΄αυτούς γλώσσας) στην διεύθυνσή του,αλλά -για να μην κρύβω τις σκέψεις μου-και γιατί δεν ήθελα,επίσης, να χρησιμοποιήσω ευθέως τ΄όνομά μου.Όχι πως έχω λόγους να κρύβομαι από τις Αρχές ,ή από άναρχες(κι όχι αναρχικές) σκέψεις μου,αλλά γιατί είναι ευκολότερο να μην κρύβεις τις σκέψεις σου όταν καλύπτεσαι από την ανωνυμία του πλήθους και δεν έχεις λόγους να υπόκεισαι σε κοινωνικές συμβάσεις.Εν όψει,όμως,του ότι δεν
θα έπρεπε να μείνω εντελώς καλυμμένος και μυστηριώδης,οφείλω να εκθέσω ότι είμαι νεαρός μεσήλιξ, γηρασμένος από την κατάσταση των πραγμάτων και ξανανιωμένος από την επανάσταση της επιστήμης,ειδικότερα από το χαρούμενο άγγελμα ότι σε 50 χρόνια θα αναγεννώνται τα νεκρωμένα μέλη μας,θα έχουμε απτές αποδείξεις για τους εξωγήινους με τη λύση των μυστηρίων του σύμπαντος και, γενικώς, θα είναι πολύ διαφορετική και πιθανόν καλύτερη η ζωή μας,που αναμένεται να διαρκεί περισσότερο από 120 χρόνια.Αμήν,ο δρόμος για την... αιωνιότητα ανοίγεται μπροστά μας,αν και τώρα κατάλαβα γιατί παγκοσμίως αυξάνονται τα όρια συνταξιοδότησης .
Και για να μιλήσω ξεκάθαρα:Καταλαβαίνω ότι 50 χρόνια δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα,αλλά,όπως και να το κάνουμε,δεν είναι και τόσο εύκολο, για να κατακτήσω την αιωνιότητα, να πρέπει, για τα επόμενα 50 χρόνια (αυτό θα πει αισιοδοξία) , να υφίσταμαι αποστασιοποιημένος(για να μη με σκοτώσει)την εφήμερη μακαριότητα-για να μη την χαρακτηρίσω αλλιώς- της Χώρας μας . Απ΄όλα τα προηγούμενα,υποθέτω ότι αντιληφθήκατε πως είμαι κατ΄εξοχήν αντιφατικός άνθρωπος:Ευαίσθητος και λογικά σκληρός ταυτόχρονα,αριστοκράτης και επαναστάτης ,δημοκρατικός και αυταρχικός,εν γένει δε κυκλοθυμικός, "με το ένα πόδι στην επιθυμία και το άλλο στην παραίτηση" ,που θάλεγε κι ο φίλος μου(μέσω των αναγνώσεων) ο Τίτος (Πατρίκιος).
Όμως αρκετά για αρχή και εάν κάποιος θέλει ν΄ακούσει κάτι από κάποιον που δεν κρύβει,τουλάχιστον σήμερα, τα λόγια του,ας διαβάσει στο σημερινό(3 Δεκεμβρίου 2006) φύλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ την συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου.Είναι σπαρακτικά αληθινή(όπως τα Δεκεμβριανά,με τα οποία συμπίπτει χρονικά - αυτή κι αν είναι σημειολογία) και αυτοκριτικά τολμηρή.

Σας χαιρετώ